Najpiękniejsze miejsca w Polsce

Najstarsza wzmianka o Łowiczu pochodzi z 1136 r., prawa miejskie uzyskał przed 1298 r. We wczesnym średniowieczu znajdował się tu drewniany gród obronny strzegący przeprawy przez bagnistą dolinę rzeki Bzury. Przy nim powstała osada targowa wywodząca swą nazwę od łowiska.

W okresie XII-XVIII w. Łowicz był własnością rezydencjonalną arcybiskupów gnieźnieńskich. W XIII w. powstała kasztelania, a od XIV w. „Księstwo Łowickie”. Brak murów obronnych pozwolił w XV w. na rozbudowę przestrzenną miasta.

Dzięki położeniu na szlaku handlowym z Torunia do Lwowa, licznym przywilejom i słynnym w Polsce jarmarkom prymasowski Łowicz wspaniale się rozwijał.

Od 1572 r. w okresach bezkrólewia, Łowicz pełnił funkcję "drugiej stolicy" Rzeczypospolitej. Okres rozkwitu przerwał "potop szwedzki", zniszczony został wówczas Zamek Prymasowski. Ponowne ożywienie gospodarcze nastąpiło w 2 poł. XVIII w. Po II rozbiorze miasto znalazło się pod panowaniem pruskim, od 1807 r. w Księstwie Warszawskim, od 1815 r. w Królestwie Polskim. Od 1838 r. Łowicz wraz z księstwem dziedziczą kolejni carowie.

 

W 2 poł. XIX w., dzięki pojawieniu się kolei, nastąpił rozwój drobnego przemysłu. Miasto zostaje poważnie zniszczone w czasie I i II wojny światowej. We wrześniu 1939 r. rozegrała się opodal największa bitwa kampanii wrześniowej znana jako bitwa nad Bzurą.

W czasie okupacji niemieckiej powstało getto żydowskie i obóz pracy przymusowej, aktywnie działał ruch oporu. Po 1945 r. miasto podnosi się z ruin. Powstały nowe zakłady przemysłowe i przetwórcze, zaczęło się rozwijać budownictwo spółdzielcze.

W 1975 r. Łowicz stracił rangę miasta powiatowego i do końca 1998 r. znajdował się w granicach województwa skierniewickiego. W 1990 r. odbyły się w Łowiczu pierwsze demokratyczne wybory samorządowe, a dwa lata później powstała diecezja łowicka.

W 1999 r. miasto ponownie zostało stolicą powiatu.

14 czerwca 1999 r. Łowicz gościł papieża Jana Pawła II.